Dinsdag 31 Januari 2006

Een loempia voor elk moment

     De Vietnamese loempia doet als straatsnack niet onder het patatje met, de Hollandse nieuwe en de kroket. En altijd staan er twee sauzen klaar: een pittige en een wat zoetzure. “Ik maak ze zelf,” zegt Tam Nguyen, die binnenkort 45 wordt, maar in zijn vaderland al 46 is, want de negen maanden in de buik van de moeder tellen ook mee. Thuis in hun woning in Hilversum rollen Tam en zijn vrouw per keer zo’n 300 loempiaatjes. Met de sauzen mag mevrouw Nguyen zich niet bemoeien. “Ik wil een constante smaak en kwaliteit, dat luistert nauw.”
     Jarenlang heeft de binnenstad het zonder loempiawagentje gesteld nadat de loempiaverkoper, de voorganger van Tam, het bruggetje over de Langegracht moest verlaten. Drie maanden geleden kreeg Tam Nguyen, een voorkomende man, toestemming om loempia’s te verkopen op de Hellestraat. Tam: “Langs deze weg wil ik de gemeente ervoor bedanken dat ik hier mag staan.”
     Tam kent Amersfoort inmiddels op zijn duimpje. Op woensdag en zaterdag is hij op de Hellestraat te vinden, op de andere dagen behalve op zondag op het Euterpeplein en in Schothorst en Vathorst. Zijn vrouw draait twee loempia diensten per week in een caravannetje dat Tam met zijn loempia busje trekt. “Wij willen naar Amersfoort verhuizen, hier is het voor ons te doen.”
     Een kwart eeuw geleden werden ze als bootvluchteling opgepikt door een Nederlands schip, dat hen naar Singapore bracht. Na drie maanden vertrokken ze naar ons land. Tam en zijn echtgenote stichtten een gezin (drie jongens, een meisje) en probeerden hun leven vlot te trekken. Hij leerde koken in een Vietnamees restaurant, had allerlei baantjes en runde in Hilversum een snackbar.
     “Ik doe dit werk graag vanwege het contact met de mensen. Autochtonen en allochtonen, mijn klantenbestand is heel breed. Ik maak ook vegetarische loempia’s en loempia’s met kip. Ik geniet van de spontane gesprekken en de complimentjes voor mijn loempia’s.”
     “De beste van Amersfoort en omstreken,” zegt een oudere heer, die er vaker stopt voor een loempiaatje met saus van het huis. Maar om elf uur al…
     “Waarom niet? Ik eet ze op elk moment van de dag.”
     Tam Nguyen legt een loempia in de olie. Minuutje erin, klaar. De loopt zit er al vroeg in, al zal het rond lunchtijd pas echt druk worden. Dankzij een straalkacheltje krijgt Tam geen koude voeten, maar waar wordt gefrituurd, ruik je een oliewalm. Word je daar na een uurtje of acht niet misselijk van? “Ik heb er geen last van, ik ben er aan gewend. Ik neem zo nu en dan ook een loempia, een soort steekproef. Ik moet zeker weten dat er niks aan mankeert.”
     Rond een uur of half een stromen de kantoren leeg. Er komt zowaar enig leven in de brouwerij in dat ongezellige door een parkeergarage gedomineerde stukje van het stadshart. Liever nog zou Tam op de Varkensmarkt staan, maar hij begrijpt waarom dat niet kan. Als de aanloop stokt, dwalen Tams gedachten vaak af naar Vietnam, naar Saigon, de stad waar hij opgroeide als zoon van een fietsverkoper. Zijn moeder woont er nog. Ze wordt verzorgd door Tams zusters. Tam is in al die jaren twee keer terug geweest. Vliegtickets zijn duur, daar moet hij heel wat loempia’s voor bakken.

Door: Robin Bruinsma